پایگاه رسمی سینما قدس اردبیل

  سينما قدس اردبيل، اولين و با سابقه ترين سينمايِ مجهز به سايت اينترنتيِ شهرستانيِ كلِ کشور

سینما قدس اردبیل در اینستاگرام کانال سینماقدس اردبیل در آپارات

تلگرام سینما قدس اردبیل

گوگل پلاس سینما قدس اردبیل

صفحه فیس بوکِ سینما قدس اردبیل

 

 آرشيو  مقالات و نوشته هاي سينمايي   

بازگشت

موسیقی سایت

موسيقي سايت را گوش كنيد

تبلیغات سایت

در اين بخش مي توانيد به آرشيو نوشته ها، يادداشت هاي سينمايي، نقد و تحليل فيلم ها و مقالات سينمايي (بالاخص مقالات حوزه نمايش و اكران كشور) موجود در سايت دسترسي داشته باشيد.

   عنوان يادداشت:

باراک اوباما: برای نسلی از آمریکایی ها راجر نماد فیلم بود

راجر ایبرت، منتقد سرشناس سینما درگذشت

راجر ایبرت منتقد مشهور سینما شب گذشته در سن 70 سالگی درگذشت. به گزارش فارس به نقل از وبگاه IMDB، راجر ایبرت مشهورترین منتقد سینما و برنده جایزه پولیتزر (معتبرترین جایزه روزنامه‌نگاری در آمریکا) پس از یک دهه مبارزه با سرطان درگذشت.

ایبرت از سال 2002 با سرطان تیروئید دست و پنجه نرم می‌کرد و به دلیل انجام عمل جراحی روی فک پایین خود، قادر به تکلم معمولی نبود و مجبور بود از دستگاه‌های الکترونیکی برای صحبت‌کردن کمک بگیرد. این منتقد سینما در سال گذشته میلادی حدود 300 نقد بر فیلم‌های سینمایی نوشته بود.

راجر ایبرت

خبرگزاری مهر نیز در این باره نوشت: مردن ایبرت شوکی برای جامعه هنری محسوب می شود، زیرا او دو روز پیش آخرین پیامش را روی صفحه وبلاگش منتشر و اعلام کرده بود با وجود بازگشت بیماری سرطانش، باز خواهد گشت. او امیدوارانه و خوشبینانه نوشته بود: منظورم این است که جایی نمی روم و کاری را می کنم که همیشه آرزو داشتم انجام بدهم: فقط فیلم هایی را نقد می کنم که بخواهم نقدشان کنم.

او همین ماه در انتظار شرکت در پانزدهمین جشنواره فیلم سالانه راجر ایبرت بود که خودش از پایه گذاران آن بود. به دنبال انتشار خبر درگذشت او، اینترنت پر از پیام های تسلیت و نقل خاطراتی از او شد و تلویزیون محلی و ایستگاه های رادیو به پوشش این خبر پرداختند و اطلاعیه های مختلفی منتشر کردند.

راجر ایبرت

باراک اوباما رئیس جمهوری آمریکا از جمله افرادی بود که با صدور اطلاعیه ‌ای نوشت: من و میشل از شنیدن خبر درگذشت راجر ایبرت غمگین شدیم. برای نسلی از آمریکایی ها - و به ویژه اهالی شیکاگو - راجر نماد فیلم بود.

رام امانویل شهردار شهر شیکاگو نیز با صدور اعلامیه‌ ای نوشت: راجر کمک کرد تا شیکاگو به عنوان مرکزی برای فیلمسازی و نقد فیلم شناخته شود... او برای کارهای پرقدرتش به یاد خواهد ماند.

راجر جوزف ایبرت در شهر ایلینوی در سال 1942 به دنیا آمد. او تنها فرزند والتر یک متخصص برق و همسر کتابدارش آنابل بود. راجر خیلی زود به روزنامه نگاری علاقه مند شد و از زمانی که به مدرسه می رفت به عنوان کمک ویراستار نشریه مدرسه کار کرد و در همان زمانی یک داستان علمی تخیلی نوشت. عشق او به تحصیل در دانشگاه هاروارد به دلیل عدم توانایی مالی والدینش عملی نشد و او راهی موسسه آوی لیگ برای روزنامه نگاری شد. او به سرعت به عنوان یک روزنامه نگار آزاد به انتشار مقالاتش در شیکاگو دیلی نیوز و شیکاگو سان - تایمز پرداخت و از سال 1966 به عنوان یک روزنامه نگار شناخته شده به کار پرداخت و شروع به انتشار نقدهای هنری کرد.در سال 1975 او جایزه پولیتزر را برای نقدهای درخشانش کسب کرد و این اولین باری بود که یک منتقد فیلم موفق به دریافت این جایزه می شد. ایبرت از دهه 60 فیلم سال خود را معرفی کرد. نخستین فیلم برگزیده او در سال 1967 بانی و کلاید بود. جدایی ساخته اصغر فرهادی فیلم محبوب او برای سال 2011 بود. در سال 2012 نیز او آرگو را به عنوان برترین انتخابش معرفی کرد.


راجر جوزف ایبرت متولد ١٨ ژوئن سال ١٩٤٢ در اوربانا از ایالت ایلینوی آمریکا است. از دوران نوجوانی بیشتر وقتش را صرف نوشتن می کرد. بعدها در دهه ٧٠ در یک شوی هفتگی به دنیای تلویزیون روی آورد و تا سال ٢٠٠٦ هم حضور پررنگی در تلویزیون داشت. دکترای افتخاری دانشگاه کلرادو را دارد و در دو دانشگاه اوربانا شامپاین ایلینوی و دانشگاه کیپ تاون هم تحصیل کرده است.

با وجود وضع نامناسب سلامتیش هنوز هم همکاری منظم خود را با روزنامه شیکاکو سان تایمز حفظ کرده است. در حال حاضر نیز در سن ٧٠ سالگی مشهورترین منتقد سینما محسوب می شود. او علاوه بر نقد فیلم، به عنوان نمایشنامه نویس، نویسنده (او بیش از ۱۵ کتاب منتشر کرده است) شومن تلویزیون و استاد دانشگاه هم فعالیت های منظمی داشته است .

در سال ٢٠٠١ متوجه شد به سرطان تیروئید مبتلاست؛ سال ٢٠٠٦ هم تحت عمل جراحی ناموفقی قرار گرفت که وضع سلامتیش را بدتر هم کرد همین امر هم باعث شد بسیاری از فعالیت های جانبی اش را محدود کند ولی هرگز دست از ارائه نقد فیلم نکشید.

او در حال حاضر توانایی درست حرکت کردن، حرف زدن، حتی نشستن طولان مدت بصورت عمودی را ندارد. دهانش دفرمه شده و توانایی غذا خوردن به صورت طبیعی را نیز از دست داده است. در حال حاضر به کمک دستگاه های پیشرفته که همیشه همراه دارد گفته های خود را تایپ می کند و نظرات خود را از این طریق بروز می دهد. از سال ٢٠١٠ هم یک پرستار دائمی دارد .

ایبرت قبل از اینکه به طور کامل صدایش را از دست بدهد یک کمپانی اسکاتلندی را با پرداخت مبلغی کلان استخدام کرد تا فقط نمونه هایی از صدای او را ضبط کنند چون می خواست صدایی که از دستگاه همراه پیشرفته اش پخش می شود بیشترین شباهت ممکن را با صدای او داشته باشد .

راجر ایبرت

در یک یادداشت تأمل برانگیز و احساسی با عنوان (آرام بسوی آن شب دلپذیر حرکت کن) گفته می دانم که دارم ذره ذره نابود می شوم و مرگ به من نزدیک شده ولی من از مرگ نمی هراسم چون مرگ چیزی ندارد که انسان از آن هراسی داشته باشد.

نشریه فوربز او را یکی از متفکران برتر آمریکا در عصر جدید معرفی کرده است. او را از بسیاری جهات به استفن هاوکینگ نابغه شبیه می دانند .ایبرت از لحاظ سیاسی طرفدار و عضو رسمی حزب دموکرات محسوب می شود. همسرش چاز همل اسمیت ایبرت نام دارد. او یک وکیل و در حال حاضر نایب رئیس شرکت راجر ایبرت هم می باشد.

او اصالتاً یک آلمانی، ایرلندی هلندی است! پدربزرگ پدری او یک مهاجر آلمانی بوده، از طرف مادر هم ریشه هلندی - ایرلندی دارد. او تک فرزند بوده است. یک دختر خوانده به نام سونیا و سه نوه هم از او دارد.

در دوران جوانی رژیم غذایی مناسبی نداشت. وزن او در سن ٢٦سالگی حتی به ١٠٢ کیلو هم رسیده بود به طوری که او را از جنگ ویتنام هم معاف کردند. در واقع او را باز پس فرستادند! قد او ١٧٣سانتی متر عنوان شده است. او اولین منتقد سینمایی است که جایزه فوق العاده معتبر پولیترز را به دست آورده است. در سال هایی که در تلویزیون حضور جدی داشت ٧ بار کاندید جوایز امی هم شده بود ولی هرگز این جایزه را به دست نیاورد. سالانه حدود ٣٠٠ نقد، ریویو و مقاله از او منتشر می شود. از میزان نقدهایی که از او منتشر شده تخمین می زنند بیش از ١٠ هزار عدد فیلم دیده باشد! گفته می شود جیمز برادینلی منتقد مشهور هم بیش از  هفت هزار فیلم دیده است.

او هم جزو کلکسیونرهای متبحر است. البته او عاشق کاراکترهای کارتونی است و عروسک ها، اسباب بازی ها، عکس ها و کلاً هر چیز که به شخصیت های انیمیشنی مرتبط می شود را جمع می کند .محبوبیتش در میان سینما دوستان را مدیون لحن صمیمی و غیر رسمی اش می دانند. علاقه اش به نویسندگی از دوران دبیرستان شروع شد. البته او آن زمان بیشتر نقد ورزشی می کرد. در سال آخر دبیرستان سردبیر و ویراستار روزنامه مدرسه اش بود. از همان ابتدا تبحر خاصی در سخنرانی داشت. هنگامی که ١٤ ساله بود در یک مسابقه رادیویی بین مدرسه ای اول شد.

همکاریش را با شیکاکو سان تایمز در سال ١٩٦٧ شروع کرد. اولین کتابش را هم در همین سال رسماً چاپ کرد. در سال ١٩٧٥ با همکاری جن سیسکل یک شوی تلویزیونی را راه انداخت و به معرفی فیلم و بحث در مورد سینما پرداخت. در سال ١٩٩٩ بعد از مرگ جن سیسکل این همکاری ٢٣ ساله پایان یافت ولی برنامه او این بار با حذف نام سیسکل از عنوان این شو و این بار با همکاری جدید به نام ریچارد روئپر ادامه پیدا کرد.

در سال ٢٠٠٣ بالاخره صاحب یک ستاره در پیاده روی هالیوود شد و رسماً به جمع مشاهیر هالیوود پیوست. بازیگران موردعلاقه اش را اینگرید برگمن و رابرت میچم معرفی کرده است. فیلم همشهری کین و مرد سوم دو فیلم مورد علاقه ایبرت هستند جالب اینجاست که در هر دوی اینها اورسن ولز وجوزف کاتن نقش آفرینی کرده اند.

I Spit on Your Grave را بدترین فیلم و همشهری کین را بهترین فیلم زندگی اش می داند. در عصری که کمدی های خوب کمتر ساخته می شوند راجر ایبرت آثاری چون فارگو (برادران کوئن) و جونو (جیسون ریتمن) را کاملاً مطابق سلیقه خود می داند. او هر دوی این فیلم ها را در دو لیست برترین های مربوط به دهه نود و دهه اخیر آورده بود.A Day at the Races  با بازی برادران مارکس اولین فیلمی بوده که در زندگی اش دیده است. پس از دیدن فیلم راکی عنوان کرده بود سیلوستر استالونه می تواند جای مارلون براندو را بگیرد .

گفته بود انتخاب گلادیاتور به عنوان بهترین فیلم سال ٢٠٠٠ از سوی داوران اسکار بزرگترین اشتباه این مراسم در طول تاریخ برگزاری اش بوده است. در نقدهای خود معمولاً عواطف خود را به راحتی بروز می دهد. مثلاً در مورد فیلم کمدی درام شمال (١٩٩٤) با بازی بروس ویلیس و الیجا وود گفته: از این فیلم متنفرم متنفر متنفر متنفر متنفر متنفر! از تمام لحظه های احمقانه و پست فیلم که قصد به زور خنداندن و توهین به مخاطب را دارد متنفرم! متنفرم از اینکه... (ادامه دارد!) در جایی هم گفته بود حتی همین الان هم که اینجا نشستم و دارم بهش فکر می کنم چندشم می شود!

راجر ایبرت

البته این اواخر کمی محافظه کارتر شده است و تمام سعی خود را می کند کمتر نقد منفی بنویسد. در عوض سعی می کند با طعنه و کنایه به مخاطب خود بفهماند تا چه حد با یک فیلم ضعیف روبه روست .

در مورد کوئنتین تارانتینو و فیلم پالپ فیکشن گفته: تارانتینو جری لوئیس سینمای جدید است. برایش اهمیتی ندارد که در یک کنسرت راک با پیانو آهنگی غم انگیز بنوازد! وقتی این فیلم را در جشنواره کن دیدم (پالپ فیکشن) از پیش میدانستم این فیلم یا از بهترین های سال است یا بدترین ها!

در یادداشتی جالب در نکوهش از استفاده از تکنولوژی سه بعدی با عنوان (از دنیای سه بعدی متنفرم) مخالفتش را با این تکنولوژی ابراز کرده بود. این هم چند تا از دلایل جالب راجر ایبرت: ١.باعث پرت شدن حواس می شه ٢.می تواند سردرد و تهوع ایجاد کند ٣.سالن های سینما بین ٥تا ٧.5 دلار بهای بلیت را افزایش می دهند ٤.هالیوود هر وقت احساس خطر کرده دست به دامن تکنولوژی شده: صدا، رنگ، واید اسکرین، سینه راما حالا هم سه بعدی!

راجر ایبرت در طول تاریخ دو مرتبه از اعلام کرن نظرش در مورد تعداد ستاره هایی که باید به فیلم بدهند امتناع کرده اولی برای فیلم فلامینگوهای صورتی (١٩٧٢) و دومی فیلم هزارپای انسانی (٢٠٠٩) که دلیل هردو را این گونه اعلام کرده بود: وقتی یک فیلم حال بیننده را به هم می زند نمی توان به عنوان یک اثر خوب یا بد در مورد آن قضاوت کرد.

زمانی عنوان کرده بود فیلم مصائب مسیح خشن ترین فیلمی است که دیده است. می گویند او استفاده از این میزان خشونت را از سوی مل گیبسون عمدی و هدفدار توصیف کرده است.

از گفته های مشهور ایبرت:

علاقه چندانی به جشن ها و مراسم پر زرق و برق هالیوودی ندارم اکثر آنها فاقد جاذبه های لازم هستند.

اگر ما بتوانیم خود را کاملاً بجای یکی از کاراکترهای فیلمی متصور شویم یعنی آن فیلم خوب و درست کار کرده است.

من عاشق کارم هستم بیشتر از آنچه که تصورش را می کنید ولی بیشتر از آن عاشق همسرم هستم .

ما در محفظه ای از زمان زندگی می کنیم. فیلم ها مانند پنجره ای بر دیوارهای آن هستند .

هیچ فیلم خوبی زیادی طولانی نیست و هیچ فیلم بدی به اندازه کافی کوتاه!

منبع | moviemag.ir :نویسنده: عزت محمدخواجه


فهرست بهترین فیلمهای تمام دوران به انتخاب راجر ایبرت در سال ۲۰۰۲:

آگوئیره خشم خدایان (ورنر هرتسوگ) | اينك آخر الزمان (فرانسیس فورد کاپولا) | همشهری کین (اورسن ولز) | ده فرمان (کریشتف کیشلوفسکی) | زندگی شیرین (فدریکو فلینی) | ژنرال (باستر کیتن) | گاو خشمگین (مارتين اسکورسیزی) | ۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی (استنلی کوبریک) | داستان توکیو (یاسوجیرو ازو) | سرگیجه (آلفرد هیچکاک).

فیلم‌هایی که طي ده سال گذشته ساخته شده و به نظر ایبرت ارزش قرار گرفتن در فهرست بهترین‌های تمام دوران را دارد و یا به عبارتی ده فیلم بر‌تر ده سال گذشته هستند عبارتند از:

اوراقچی (رامین بحرانی) | رفتگان (مارتین اسکورسیزی) | جونو (جیسن ریتمن) | هیولا (پتی جنکینز) | جایی برای پیرمرد‌ها نیست (برادران کوئن) | هزارتوی پن (گیرمو دل تورو) | یک جدایی (اصغر فرهادی) | شرم (استیو مکوئین) | نور خاموش (کارلوس ریگاردس) | سینکداکی، نیویورک (چارلی کوفمن).

فیلم‌های ديگری که برای قرار گرفتن در سیاهه بهترین ‌های تمام دوران به ذهن او آمده‌اند:

پنهان (میشایل هانکه) | فارگو (برادران کوئن) | مردی که لیبرتی والانس را کشت (جان فورد) | اتاق موسیقی (ساتیا جیت رای) | پرسونا (اینگمار برگمان) | قاعده بازی (ژان رنوآر) | مرد سوم (كارول ريد).

منبع: سایت سینمایی «کافه سینما»

آماده سازي سند: مدير سايت سينما قدس اردبيل | 02 اردیبهشت ماه 1392
   Copyrights All Right Reserved © | كليه حقوق مادي و معنوي اين سايت متعلق و مربوط به سينما قدس اردبيل مي باشد.  

  تمامی خدمات و فعالیت‌ های این وب سایت، تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.

  طراحي، راه اندازي و پشتيباني: گروه توليد محتواي «دسته جدا» - abandApart.ir